ارزو

آرزو

آیا باید آرزو با واقعیت منطبق باشد؟اگر آرزو عین واقعیت باشد دیگر آرزو نخواهد بود. فاصله بین بودنها و خواستنهاست که در انسان ایجاد حرکت می کندو روزی که این دو به هم برسند ، مرگ فرا خواهد رسیدچرا که مرگ چیزی نیست جز سکون.
پس وجود آرزو لازم است اما ایجاد حرکت در جهت تغییر ، تنها در صورتی امکان پذیر است که پیمودن این فاصله در اندیشه و اراده فرد، میسر باشدکه این خود با توجه به تفاوت اندیشه ها و اراده ها از فردی به فرد دیگر متفاوت خواهد بوداما قدر مسلم اگر آرزو در نظر انسان دور از دسترس باشد موجب تخدیر و سکون بیشتر خواهد شد و در این حال آرزو به شکل رویا در آمده و امکان رسیدن به آن بسیار بعید می شود. پس آیا باید آرزوها و امیدهایمان را با واقعگرایی انتخاب کنیم؟
گفتن این حرف تنها در مرحله بیان ساده است چرا که آرزو دقیقا آن نیاز ناخودآگاهی است که قابل کنترل نیست. به عبارت دیگر آرزویی که بتوان آن را با برنامه ریزی ایجاد کرد دیگر آرزو نیست بلکه هدف است.
تفاوت هدف و آرزو در همین جاست که اولی در مقوله اندیشه و خودآگاه قرار دارد و دومی در حوزه احساس و ناخودآگاه.
پس با آرزوهایمان چه باید بکنیم؟ شاید تنها باید ریشه آن آرزو ها را پیدا کنیم از این طریق نیازهای درونی خود را بشناسیم. آرزو ها بیانگر نیازهای سرکوب شده و محرومیتهای ما هستند و همینطور می توانند نمودشخصیتی از ما باشند که در صورت فراهم شدن امکانات بروز خواهند کرد و در حقیقت آینه تمام نمای شخصیت واقعی ما هستند. ما نمی توانیم خود را در ابعاد مثبت و منفی، به تمامیت بروز دهیم زیرا که شرایط بیرونی و محیطی ،ما را محدود کرده اند . نداشتن پول و ثروت، قدرت و مقام،شهرت ... همگی در صورت فراهم شدن چهره واقعی ما را عیان خواهند کرد و میل به دستیابی به هر آرزویی افشا کننده قسمتی از حقیقت وجود آدمیست .
اهمیت شناخت و بررسی آرزوها در این است که می توان از این طریق به خودشناسی رسید.
اجازه بدهید آرزوهای شما در عالم رویا فراتر بروند و خود را در شرایط نیل به آرزوهایتان ببینید و به آن ادامه دهید سپس چند قدم عقب بیایید و به آنچه که در این عالم رویا انجام داده اید بنگرید در این حال شما خود را خواهید شناخت، بهتر است با خود رو راست باشید . جبران یک اشتباه در رویا بسیار آسانتر از جبران آن در واقعیت است چرا که واقعیت فقط یک بار اتفاق می افتد و بر گشت پذیر نیست